fbpx Ταξίδι αστραπή στο Λονδίνο με την αγαπημένη μου ομάδα | Print-Photos-Online.com - Photobook | Digital Album | Printing Photos

ΤΟ ΚΑΛΑΘΙ ΜΟΥ

Το καλάθι αγορών σας είναι άδειο.

Φωτογραφία

Ταξίδι αστραπή στο Λονδίνο με την αγαπημένη μου ομάδα

Το σφύριγμα της λήξης του αγώνα από τον διαιτητή, με βρίσκει να πληκτρολογώ έναν πολύ οικείο αριθμό τηλεφώνου...η Μαρία με τον Μανώλη βρίσκονται 2 θύρες παραδίπλα. Το τηλέφωνο καλεί και τελικά η Μαρία απαντάει. "Έχεις καταλάβει ότι σε 2 εβδομάδες θα είσαι Λονδίνο, έτσι?" της λέω πριν προλάβει να αντιδράσει. Η Μαρία προς στιγμήν τα χάνει, το σκέφτεται για 1 - 2 δευτερόλεπτα και μου απαντάει: "Εεεε μααα ΝΑΙ, φυσικά" καταλαβαίνω ότι αναθαρρεί "σίγουρα, αφού το είχαμε πει και πριν τον αγώνα, με νίκη ή ισοπαλία ανεβαίνουμε Λονδίνο!" νοιώθει σίγουρη πλέον για την απόφαση της και αμέσως ρωτάει τον Μανώλη που είναι δίπλα της: "Μανώλη, θα ανεβούμε Λονδίνο, εεε?" Ο Μανώλης της αρπάζει τον τηλέφωνο από το χέρι και μου απαντάει κοφτά "Σε 10 λεπτά στο γνωστό μπαράκι για να κανονίσουμε λεπτομέρειες."

Στο μπαράκι συνειδητοποιούμε ότι, χωρίς να πιστεύουμε ότι η ομάδα έχει πολλές πιθανότητες για πρόκριση στον επόμενο γύρο, νοιώθουμε την υποχρέωση να την ακολουθήσουμε, μόνο και μόνο για τις χαρές που μας προσέφερε απλόχερα μέσα στην χρονιά. Η επιθυμία μας είναι τόσο μεγάλη που και οι 3, έχουμε πέσει κυριολεκτικά πάνω από το i-phone του Μανώλη (o Mr. Hi - Tech της παρέας) και ψάχνουμε στο διαδίκτυο για αεροπλάνα και ξενοδοχεία.

Οι αυξημένες επαγγελματικές υποχρεώσεις, δεν μας επιτρέπουν να λείψουμε από την Αθήνα πάνω από 2 μέρες. Αυτό από μόνο του μας υποχρεώνει να οργανώσουμε άψογα το ταξίδι και την διαμονή, ώστε να μην χαθεί πολύτιμος χρόνος κατά την παραμονή μας στο Λονδίνο. Έτσι λοιπόν την επόμενη μέρα με ηρεμία και μετά από πολύ ψάξιμο, καταφέρνουμε να κλείσουμε μεταφορικά και διαμονή. Ομολογώ ότι παρόλο που σε τέτοιες περιπτώσεις ο καθένας λέει το μακρύ του και το κοντό του, συμφωνήσαμε γρήγορα στις πτήσεις και το ξενοδοχείο που θα επιλέγαμε.

Οι μέρες που ακολούθησαν μέχρι την αναχώρηση μας για το Λονδίνο, μετατράπηκαν σε έναν διαρκή αγώνα δρόμου για την εξασφάλιση του πολυπόθητου εισιτηρίου αγώνα. Στην πίσω μεριά του μυαλού μας είχε δημιουργηθεί ένα εφιαλτικό σενάριο: 2 ώρες πριν τον αγώνα 3 αλάφρωνες Έλληνες να ψάχνουν μάταια για ένα εισιτήριο, η τύχη να τους γυρνάει την πλάτη και να καταλήγουν να το βλέπουν τηλεοπτικά σε παρακμιακή pub σε προάστιο του Λονδίνου... Ευτυχώς, η ελληνική κοινότητα του Λονδίνου (βλ. Σωτήρης) και μια αγαπημένη φίλη στην κατάλληλη θέση (βλ. Αννα) μας βοήθησαν να αποφευχθούν τα χειρότερα.

Η Τρίτη, μέρα που ταξιδεύαμε, έφτασε! Η θερμοκρασία στην Αθήνα σε πολύ υψηλά για την εποχή επίπεδα, μας ανάγκασε να ντυθούμε ελαφριά για το αεροδρόμιο. Η πτήση μας, Αθήνα - Λονδίνο μέσω Ζυρίχης με Swiss Air, ήταν προγραμματισμένη για τις 17.15. Δυστυχώς η συνολική διάρκεια του ταξιδιού μαζί με την ανταπόκριση στην Ζυρίχη άγγιζε τις 6 ώρες, όμως για την χρονική περίοδο που κλείσαμε τα αεροπορικά εισιτήρια (12 μέρες νωρίτερα), ήταν ότι καλύτερο μπορούσαμε να βρούμε σε φυσιολογική τιμή. Μάλιστα υπερασπιζόμενος την ιδέα ότι η πτήση που κλείσαμε είναι ότι καλύτερο υπήρχε στην συγκεκριμένη χρονική στιγμή, τόνισα ιδιαίτερα το γεγονός ότι είμαστε "πολύ τυχεροί" που θα έχουμε ανταπόκριση, γιατί θα επωφεληθούμε της αλλαγής αεροπλάνου και θα μας προσφέρουν 2 γεύματα, κάτι που αργότερα μου γύρισε μπούμερανγκ...

Μπαίνοντας στο αεροδρόμιο του Ελ. Βενιζέλος μας περίμενε μια ευχάριστη έκπληξη! Οι διάδρομοι, τα καταστήματα και τα καφέ του αεροδρομίου, έμοιαζαν περισσότερο με περιβάλλοντα χώρο ποδοσφαιρικού γηπέδου παρά με διεθνή αερολιμένα. Κασκόλ, σημαίες και συνθήματα μας προϊδέαζαν ευχάριστα για το πως θα κυλούσαν οι επόμενες ημέρες. Μέχρι να ανοίξει η πύλη επιβίβασης είχαμε αρκετό χρόνο, οπότε αναλωθήκαμε σε αγαπημένες δραστηριότητες. Οι φωτογραφικές μηχανές έπιασαν δουλειά, αποθανατίζοντας πλατιά χαμόγελα ευτυχίας. Λίγο αργότερα, καθισμένοι σε ένα από τα πολλά καφέ του αεροδρομίου, είχαμε ανοίξει το laptop (με ασύρματη σύνδεση για το διαδίκτυο, είπαμε Hi- Tech Μανώλης) και ανεβάζαμε τις πρώτες φωτογραφίες στο Facebook, να χαρούν οι φίλοι και να ζηλέψουν οι εχθροί...

Η πτήση μας δεν είχε καθυστέρηση, οπότε και αναχωρήσαμε στην ώρα μας. Τα τελευταία χρόνια έχω την εντύπωση ότι έχουν πέσει πάρα πολύ τα στάνταρ των αεροσυνοδών θηλυκού γένους, ανεξαρτήτως αεροπορικής εταιρείας. Θυμάμαι "τα παλιά τα χρόνια" μπαίναμε σε αεροπλάνο και μας τρέχανε τα σάλια. Σε αυτό συμφώνησε μαζί μου και ο Μανώλης ενώ η Μαρία συνέχισε να διαβάζει το περιοδικό της, μη θέλοντας να δώσει σημασία σε αυτά που λέγαμε. Στην πρώτη μισή ώρα το πλήρωμα μας είχε ήδη σερβίρει ένα τοστ με αναψυκτικό και μας ρώταγε αν θέλαμε κάτι άλλο να πιούμε. "Πολύ ωραία" λέω, με 2 ώρες ταξίδι μπροστά μας, έχουμε να φάμε και να πιούμε πολύ ακόμα! Μάταια όμως, δεν μας σέρβιραν τίποτα άλλο και οι ελπίδες μου για Λουκούλλειο γεύμα στους ουρανούς μετατέθηκαν για την πτήση Ζυρίχη - Λονδίνο.

Το αεροδρόμιο της Ζυρίχης είναι πλήρως ανακαινισμένο, σύγχρονο και πολύ φιλικό για τον ταξιδιώτη. Συναντήσαμε κάποιους γνωστούς οίκους μόδας, αλλά αφήσαμε τα ψώνια για την επιστροφή, ώστε να μην τα κουβαλάμε σε όλο το ταξίδι. Η συζήτηση σε κάποιο καφέ μας συνεπήρε, με αποτέλεσμα να επιβιβαστούμε στο αεροπλάνο τελευταίοι, αφού πρώτα είχαμε ακούσει τα ονόματα μας στην εν λόγω ανακοίνωση...

Προς απογοήτευση μου, η πτήση από την Ζυρίχη στο Λονδίνο δεν είχε καμία διαφορά με αυτή από Αθήνα για Ζυρίχη (μήτε ωραίες αεροσυνοδούς - ούτε κανονικό γεύμα), αντίθετα έκαναν την εμφάνιση τους πειράγματα με αποδέκτη το πρόσωπο μου για δήθεν βαρυστομαχιές από την υπερβολική ποσότητα φαγητού που μας προσφέρθηκε και εικονικές παραγγελίες σόδας.

Φτάνοντας στο Heathrow Airport αντί για ένα μπουκέτο λουλούδια με το καλωσόρισμα, μας περίμενε μια ατελείωτη ούρα ελέγχου διαβατηρίων. Γρήγορα όμως η κατάσταση μετατράπηκε σε άκρως χιουμοριστική, αφού ο χρόνος αναμονής αξιοποιήθηκε για την σύνθεση αστείων και συνάμα έξυπνων συνθημάτων κατά των ελεγκτών διαβατηρίων, από τους απανταχού Έλληνες που περίμεναν στην ουρά.

Λένε ότι η πρώτη εικόνα είναι αυτή που συνήθως μένει ανεξίτηλη. Τις καλύτερες εντυπώσεις αποκομίσαμε στο "desk" έκδοσης εισιτηρίων τρένου. Η εξυπηρετικότατη υπάλληλος αφού πρώτα μας προμήθευσε με ένα κατατοπιστικότατο συγκοινωνιακό χάρτη του Λονδίνου, μας έλυσε όλες τις απορίες σχετικά με την διαδρομή που θα ακολουθήσουμε για το ξενοδοχείο και δεν παρέλειψε να μας ευχηθεί καλή επιτυχία για τον αγώνα της ομάδας μας.

Σε αντίθεση με την Αθήνα, το κρύο στο Λονδίνο είναι τσουχτερό. Αν και η πρόβλεψη έκανε λόγο για λιακάδα, τις βραδινές ώρες η θερμοκρασία έπεφτε κάτω από το 0.

1 ώρα αργότερα, είχαμε κάνει check in και τακτοποιούσαμε τις αποσκευές μας στα δωμάτια. Το ξενοδοχείο χωρίς να διεκδικεί δάφνες στον τομέα της πολυτέλειας, είχε επιλεγεί με γνώμονα την εύκολη πρόσβαση στο γήπεδο του αγώνα. Σε συνδυασμό με το γεγονός ότι δεν υπήρχε λόγος να ξοδέψουμε κάποιο υπέρογκο ποσό για την διαμονή μας αφού ουσιαστικά το δωμάτιο θα το χρησιμοποιούσαμε μόνο για λίγες ώρες ξεκούρασης, το τριάστερο ξενοδοχείο των 65 λιρών ανά δίκλινο ανά βραδιά στην περιοχή του Chelsea φάνταζε ιδανικό. Εξάλλου ο σταθμός του μετρό βρίσκονταν σε απόσταση 100 μέτρων, ενώ το κέντρο του Λονδίνου μόλις 4 στάσεις μακριά.

Είχαμε τακτοποιηθεί όταν ο Σωτήρης (φίλος και μόνιμος κάτοικος Λονδίνου) με τον Παναγιώτη (άλλος ένας ένθερμος υποστηρικτής της ομάδας που ταξίδεψε από την Αθήνα για τον αγώνα) με καλούσαν από το lobby του ξενοδοχείου. Μετά τις αγκαλιές και τα φιλιά, η παρέα αποφάσισε να ξεκινήσει την βραδινή της έξοδο από κάποιο bar στην γνωστή συνοικία του "Notting Hill". Αφορμή για να ξεσηκώσουμε την ήρεμη γειτονιά του ξενοδοχείου από τα γέλια στάθηκε το γεγονός ότι ο Παναγιώτης πήγε να ανοίξει την δεξιά μπροστινή πόρτα του αυτοκινήτου του Σωτήρη, όταν αυτός γύρισε και του είπε: "Πως την βλέπεις την δουλειά, ακόμα δεν ήρθες, έχεις όρεξη να οδηγήσεις?" Ο Παναγιώτης είχε ξεχάσει μια μικρή λεπτομέρεια, στην Αγγλία τα αυτοκίνητα είναι δεξοτίμονα...

Έχει τύχει να βρεθώ συνοδηγός σε αυτοκίνητο κάτω από πολύ αντίξοες συνθήκες (υπερβολική ταχύτητα, ακραία καιρικά φαινόμενα, υπερβολική δόση αλκοόλ), αλλά η ναυτία που μου προκάλεσε η αντίθετη ροή των οχημάτων ήταν ανεπανάληπτη. Κανένας από τους επιβάτες του οχήματος μας, πλην του Σωτήρη, δεν ήταν σε θέση να καταλάβει τι ακριβώς συμβαίνει. Η δύναμη της συνήθειας είναι τόσο μεγάλη που πραγματικά σαστίζεις, όπως όλα κινούνται ανάποδα. Μετά το πρώτο σοκ και όσο περνάει η ώρα αρχίζεις να μην δίνεις τόση σημασία, γιατί σε κερδίζουν οι εικόνες του Λονδίνου. Αρχικά εντύπωση σου προκαλεί η τάξη που επικρατεί στους δρόμους της πόλης και αμέσως μετά συνειδητοποιείς ότι τα περισσότερα σπίτια μοιάζουν πολύ μεταξύ τους. Παρόλο που τα ρολόγια μας δείχνουν μόλις 22.30, τα άδεια πεζοδρόμια σου υπενθυμίζουν ότι είναι Τρίτη βράδυ και δεν βρίσκεσαι στην Ελλάδα.

Ο ευγενικός κύριος στην πόρτα του barμας ενημερώνει ότι το κατάστημα κλείνει στις 24.00 και εμείς παίρνουμε θέση γύρω από την μεγάλη μπάρα. Μπύρα για όλους, σε μεγάλο ποτήρι των 0,60L, στην σωστή θερμοκρασία και στην φυσιολογική τιμή των 3,30 λιρών. Η Μαρία και η σερβιτόρα του καταστήματος, είναι οι μόνες γυναίκες σε ένα σύνολο 25 θαμώνων του bar. Η συζήτηση επικεντρώνεται σε τεχνικές αναλύσεις του ποδοσφαιρικού αγώνα που θα παρακολουθήσουμε την επόμενη μέρα και σε ερωτήσεις στον Σωτήρη σχετικές με τον τρόπο ζωής των Αγγλων. Κάποια στιγμή ο μπάρμαν χτυπώντας ένα χειροκίνητο καμπανάκι μας υπενθυμίζει ότι η ώρα είναι 23.55 και πως είναι η τελευταία ευκαιρία να παραγγείλουμε ένα ακόμα ποτό (last drink), όπως και κάνουμε.

Επιβιβαζόμαστε και πάλι στο αυτοκίνητο του Σωτήρη και κατευθυνόμαστε πιο κεντρικά. Στην ερώτηση εάν στο Λονδίνο γίνονται αλκοτέστ, η απάντηση είναι αρνητική γιατί ο κόσμος έχει  μάθει ότι όταν πίνει, δεν οδηγεί.

Ο Σωτήρης μας καληνυχτίζει ευγενικά (η επόμενη μέρα είναι εργάσιμη γι´  αυτόν) και ανανεώνουμε το ραντεβού μας για το επόμενο απόγευμα στο γήπεδο. Εμείς συνεχίζουμε την βόλτα μας στο νυχτερινό Λονδίνο, με τα πόδια πλέον, στο πιο κεντρικό σημείο του Λονδίνου, το "Piccadilly Circus". Στις λίγες ώρες που βρίσκομαι στο Λονδίνο, στο "Piccadilly Circus" είναι η πρώτη φορά που ένιωσα το αίσθημα της "άπλας" και του "ανοιχτού ορίζοντα" που χαρακτηρίζει όλες τις μεγάλες ευρωπαϊκές πόλεις σε αντίθεση με την Αθήνα.

Οι αναμνηστικές φωτογραφίες διαδέχονται η μια την άλλη με φόντο τα πανέμορφα φωταγωγημένα κτήρια. Η κίνηση στους δρόμους είναι εμφανώς αυξημένη σε σχέση με το "Notting Hill", με αποκορύφωμα της εμφάνιση αρκετών Ελλήνων εκδρομέων. Στην αναζήτηση κάποιου bar για να πιούμε ακόμα ένα ποτό, ρωτάμε κάποιους Έλληνες που συναντάμε στον δρόμο.

Η ιστορία τους όσο και αν μας φάνηκε αστεία, μας εξανέμισε τις όποιες ελπίδες για συνέχεια στην βραδινή μας έξοδο. Η εξαμελής παρέα των Ελλήνων που συναντήσαμε, αποτελούμενη από 3 άντρες και 3 γυναίκες, μετά από αρκετό ποδαρόδρομο κατάφερε να ανακαλύψει ένα κατάστημα που έμοιαζε εξωτερικά πολύ με τα δικά μας "clubs". Στην αρχή προβληματίστηκαν μήπως λόγω εθνικότητας και ενδυμασίας δεν καταφέρουν να μπουν, αλλά τελικά δεν υπήρξε κανένα πρόβλημα στην πόρτα. Αφού πλήρωσαν 20 Λίρες είσοδο ο καθένας και 2 Λίρες στην καρνταρόμπα για τα παλτά τους, κατεβαίνοντας τα σκαλιά συνειδητοποίησαν ότι έχουν μπει σε κατάστημα που προσφέρει γυναικείο strip show! Απ´ έξω φυσικά δεν έγραφε τίποτα για το εν λόγω show και όπως μας είπαν, ήπιαν στα γρήγορα ένα ποτό και έφυγαν.

Μέσα στο ταξί που μας μετέφερε σπίτι, πιάσαμε συζήτηση με τον ταξιτζή που καταγόταν από το Πακιστάν. Στην ερώτηση μας αν υπάρχει κάποιο κατάστημα για διασκέδαση τέτοια ώρα, η απάντηση του ήταν αρνητική, λέγοντας μας ότι η Τρίτη δεν είναι καλή βραδιά για clubbing. Μόλις έμαθε ότι είμαστε Έλληνες, άρχισε να σκαλίζει με πείσμα το ραδιόφωνο, μέχρι που κατάφερε να βρει αυτό που έψαχνε: Το ταξί του γέμισε από στίχους γνωστών Ελληνικών τραγουδιών...ο σταθμός που συντονίστηκε ήταν Ελληνικός και εξέπεμπε από το Λονδίνο!

Η μεγάλη μέρα ξημέρωσε! Ξύπνησα από 2 μηνύματα που μου έστειλαν φίλοι από την Ελλάδα. Περιείχαν ευχές για καλή επιτυχία για το παιχνίδι. Τους ευχαρίστησα για τις ευχές τους, δεν παρέλειψα όμως να τους υπενθυμίσω ότι στην Αγγλία είναι 2 ώρες νωρίτερα...

Το πρωινό ήταν καταπληκτικό, βάλσαμο στην επαναλαμβανόμενη καζούρα για τα γεύματα που δεν είδαμε και δεν γευτήκαμε πάνω από τα σύννεφα! Και πάνω που νόμιζα ότι το αστείο περί φαγητού θα τελείωνε κάπου εκεί, Μανώλης και Μαρία άρχισαν πάλι να με πολιορκούν, θυμίζοντας μου ότι την επόμενη μέρα όταν και θα αναχωρούμε, δεν θα προλάβουμε το εξαίσιο πρωινό, γιατί πολύ απλά όταν αυτό θα σερβίρετε, εμείς θα πετάμε για Αθήνα...

Η πρόγνωση για λιακάδα που μας είχε υποσχεθεί ο διαδικτυακός τόπος του BBC, ήταν σωστή. Η θέα που απολαμβάναμε, από τον δεύτερο όροφο του κλασικού Λονδρέζικου κόκκινου λεωφορείου, ήταν άριστη. Περνώντας διαδοχικά από τον "Brompton Road" και τα "Harrods", την "Knightsbridge" και την "Hyde Park Corner", καταλήξαμε στον σταθμό μετρό "Victoria" οπού και είχαμε δώσει ραντεβού με μια κοινή γνωστή, την Ήρα.

Η τετραμελής πλέον παρέα κατευθύνθηκε προς το "Buckingham Palace". Ο σταθμός "Victoria" απέχει μόλις 10 λεπτά ποδαρόδρομο από το "Buckingham Palace". Φτάνοντας στην μεγάλη πλατεία που βρίσκεται μπροστά από το παλάτι, δυσκολευόμουν να καταλάβω ποια χώρα επισκεπτόμουν τελικά.  Το Ελληνικό στοιχείο ήταν πολύ έντονο, όπου και αν κοίταζες έβλεπες Έλληνες εκδρομείς. Πέρα από τα αξιοθέατα, αγαπημένη φωτογραφική πόζα των περισσοτέρων Ελλήνων, ήταν αυτή με τα κασκόλ ανά χείρας και στην μέση τους γραφικούς Αγγλους αστυνομικούς.

Γυρνώντας στον σταθμό μετρό "Victoria" αποφασίσαμε να βγάλουμε ημερήσιο εισιτήριο απεριορίστων διαδρομών για όλα τα μέσα μαζικής μεταφοράς που μας συνέφερε σε σχέση με το να βγάζουμε νέο εισιτήριο, κάθε φορά που χρησιμοποιούσαμε συγκοινωνία. Προς μεγάλη μας έκπληξη και ενώ προσπαθούσαμε να εκδώσουμε 4 εισιτήρια (1 για τον καθένα μας), βρεθήκαμε με 2 δωρεάν εισιτήρια στα χέρια μας. Τι είχε γίνει? 2 ´Αγγλοι, σε διαφορετικό χρόνο και άγνωστοι μεταξύ τους, προσφέρθηκαν να μας δώσουν τα ημερήσια εισιτήρια τους, που απ´ ότι φαίνεται δεν θα ξαναχρησιμοποιούσαν κατά την διάρκεια της ημέρας! Τους ευχαριστήσαμε και υποσχεθήκαμε να το κάνουμε και εμείς κάποια στιγμή στον σταθμό μετρό του Συντάγματος...

Σε 2 στάσεις απόσταση, στον σταθμό "Westminster", βρίσκεται η ομώνυμη γέφυρα με το πασίγνωστο "Big Ben" και το "House of Parliament". Αφού συγχρονίσαμε όλοι τους δείκτες μας σύμφωνα με το πιο διάσημο ρολόι στον κόσμο, ακολουθήσαμε τον χάρτη του μετρό για να βρεθούμε στην "Tower Bridge". Αξιοθαύμαστη αρχιτεκτονική και τροφή για άφθονα φωτογραφικά ντοκουμέντα. Μετά από τόσο περπάτημα, μια μικρή στάση στα γύρω καφέ, για ρόφημα και κολατσιό κρίνεται απαραίτητη, όσο πλούσιο και περιποιημένο και αν ήταν το πρωινό.

Αν δεν μας πίεζε ο χρόνος, σίγουρα θα είχαμε πάει βαρκάδα στον Τάμεση. Υποσχεθήκαμε όμως να το κάνουμε την επόμενη φορά που θα επισκεφτούμε την πρωτεύουσα του Ηνωμένου Βασιλείου. Περπατώντας προς τον σταθμό του μετρό, παρατήρησα ότι σε όλες τις διαβάσεις πεζών έγραφε "Look Right" και αναρωτήθηκα εάν τελικά το γράφει για τους τουρίστες ή και για τους μόνιμους κατοίκους...

Ανεβαίνοντας τα σκαλιά του σταθμού "Oxford Circus", αρχίζει να εμφανίζεται μπροστά μας ένας από τους πιο διάσημους δρόμους στον κόσμο. Η "Oxford Street" ξεκινάει από το "Hyde Park" για να χαθεί κάπου στο "West End". Πλημμυρίζεται από εμπορικά καταστήματα και κόσμο. Τα μεγάλα πεζοδρόμια σε προδιαθέτουν να την περπατήσεις από την αρχή μέχρι το τέλος. Αυτό κάναμε και εμείς, με κατεύθυνση από το "Soho" προς "Mayfair". Κάθε λίγο κάναμε και μια στάση, καθώς μας είχε χτυπήσει όλους το σύνδρομο του shopping.

Στο τέλος της "Oxford Street" συναντάμε το "Hyde Park". Πρόκειται για ένα τεράστιο πάρκο, μια όαση στην καρδιά του Λονδίνου, που έχει την δυνατότητα να φιλοξενήσει από συναυλίες μέχρι κωπηλατικούς και ιππικούς αγώνες. Με έκταση μεγαλύτερη από 350 στρέμματα, σε κάνει να ξεχνάς για λίγο, ότι βρίσκεσαι σε μια από τις μεγαλύτερες πόλεις του κόσμου.

Καθώς η ώρα έχει περάσει, αποφασίζουμε να αρχίσουμε να κινούμαστε όλο και πιο κοντά στο "Chelsea", όπου βρίσκεται και το γήπεδο του αγώνα. Διασχίζουμε με τα πόδια τον "Brompton Road" όπου και συναντάμε τα γνωστά πολυκαταστήματα "Harrods". Ψάχνουμε κάποιο ζεστό και φιλόξενο cafeπου να σερβίρει και πιάτα φαγητού. Κατά διαβολική σύμπτωση, η επιλογή μου, που γίνεται αποδεκτή από όλη την παρέα, πέρα από καφέ και ποτά σερβίρει μόνο τοστ, όποτε η Μαρία δεν αφήνει ανεκμετάλλευτη την αφορμή που έψαχνε για να μου πει ότι 2 ολόκληρες μέρες την ταΐζω μόνο με τοστ.

Στο τραπέζι ανασκουμπωνόμαστε, οργανώνουμε τα πράγματα μας και κανονίζουμε τις τελευταίες λεπτομέρειες πριν από τον αγώνα. Ελέγχουμε ότι όλοι έχουμε στα χέρια μας τα μαγικά χαρτάκια για την είσοδο μας στο γήπεδο, αλλάζουμε μπαταρίες και αδειάζουμε τις κάρτες των φωτογραφικών μηχανών στο Laptop του Μανώλη, χαζεύουμε και γελάμε με τις φωτογραφίες που ήδη έχουμε τραβήξει. Αποφασίζουμε να είμαστε κόσμιοι και για τον φόβο των Ιουδαίων να εμφανιστούμε στο γήπεδο χωρίς κασκόλ της αγαπημένης μας ομάδας.

Είμαστε έτοιμοι να πληρώσουμε όταν αντιλαμβανόμαστε το μοιραίο. Η τσάντα της ´Ηρας έχει κάνει φτερά. Ένας σερβιτόρος μας ενημερώνει ότι είναι η δεύτερη κλοπή που γίνεται την ίδια μέρα στον χώρο του καταστήματος. Η Ήρα, για καλή της τύχη, είχε ακουμπήσει το κινητό τηλέφωνο πάνω στο τραπέζι που καθόμασταν και στο πορτοφόλι της που ήταν μέσα στην τσάντα δεν είχε παρά λίγες λίρες. Δυστυχώς όμως μέσα στην τσάντα υπήρχε το εισιτήριο του αγώνα. Αφού καλεί την τράπεζα της και ακυρώνει τις πιστωτικές κάρτες που είχε στο πορτοφόλι, αποφασίζουμε να πάμε όσο το δυνατόν γρηγορότερα στο γήπεδο, μήπως βρούμε εκεί κάποιο επιπλέον εισιτήριο. Τότε χτυπάει το κινητό της τηλέφωνο...από την άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής μια μπάσα φωνή της λέει ότι έχει την τσάντα της!

Δίνουμε ραντεβού με "την τσάντα" έξω από τα "Harrods”. Σε 5 λεπτά είμαστε εκεί και συναντάμε μια πολύ μεγαλόσωμη κυρία (η μπάσα φωνή) να κρατάει την τσάντα της ´Ηρας. Μας εξηγεί ότι την βρήκε πεταμένη ανάμεσα από 2 παρκαρισμένα αυτοκίνητα. Ο αριθμός του κινητού της Ήρας ήταν γραμμένος στην κόλλα Α4 της φόρμας κράτησης του ξενοδοχείου. Από την τσάντα έλειπε μόνο το πορτοφόλι. Το εισιτήριο του αγώνα ευτυχώς, ήταν ακόμα εκεί! Μέσα στο ταξί, στον δρόμο για το γήπεδο, καθόμουν και σκεφτόμουν ότι στην Ελλάδα πολύ πιο δύσκολα θα μας έκλεβαν μια τσάντα αλλά και πολύ πιο δύσκολα θα την ξαναβρίσκαμε.

Πλησιάζοντας προς το γήπεδο του αγώνα, δεν φανταζόμουν ποτέ ότι υπό προϋποθέσεις, θα μπορούσα να χαλάσω "διπλάσιο μελάνι" απ´ όσο χάλασα για να γράψω για τα αξιοθέατα του Λονδίνου, μόνο και μόνο για να αναφερθώ στην ποδοσφαιρική παιδεία που με δίδαξαν οι Αγγλοι φίλαθλοι. Αν αυτή η ιστορία δεν φιλοξενούνταν από μια ταξιδιωτική ενότητα, σίγουρα η αναφορά στην παιδεία των ´Αγγλων σε θέματα ποδοσφαίρου θα ήταν εκτενέστερη. Η συνέχεια τα λέει όλα...

Ξαφνικά, ανάμεσα σε συνοικιακούς δρόμους, καταστήματα και σπίτια, το ταξί σταματάει σε μια μικρή διασταύρωση με έναν κάθετο μικρό δρόμο. Στο βάθος, στα 100 μέτρα, βρίσκεται το γήπεδο! Τόσο απλά! Χωρίς κατεβασμένα ρολά καταστημάτων, χωρίς μπλόκο αστυνομίας, χωρίς πορείες, χωρίς τίποτα να σε προϊδεάζει - προειδοποιεί ότι φτάνεις στην "εμπόλεμη ζώνη" του γηπέδου! Μα για ποια "εμπόλεμη ζώνη" μιλάμε, αφού εδώ δεν υπάρχει "εμπόλεμη ζώνη", εδώ υπάρχει η λαχτάρα για "enjoy the game”!!!

Ρωτάμε τον ταξιτζή αν μας έφερε στο σωστό γήπεδο και όχι σε κανένα άλλο που φιλοξενεί αγώνα ερασιτεχνικού πρωταθλήματος. Κατεβαίνουμε από το ταξί και προσπαθούμε να συνειδητοποιήσουμε την πρωτόγνωρη ατμόσφαιρα. Μπροστά μας οπαδοί και των 2 ομάδων, φορώντας τα κασκόλ με τα αγαπημένα τους χρώματα, άλλοι κόκκινα άλλοι μπλε! Που και που είναι μπερδεμένοι μεταξύ τους και συζητάνε, άλλοι πάλι τραγουδάνε συνθήματα, βλέπουμε εικόνες που μας έχουν σαστίσει. Η αστυνομία διακριτικά σε κάποιες γωνίες, επιβλέπει χωρίς να κάνει αισθητή την παρουσία της.

H μπουτίκ της ομάδας από το “ Chelsea ”, πολιορκείτε από ´Έλληνες φιλάθλους που επιθυμούν να πάρουν πίσω στην πατρίδα ένα αναμνηστικό, κάτι που να επιβεβαιώνει με τον καλύτερο τρόπο ότι "ήμουν και εγώ σε αυτή την γιορτή". Βλέποντας την ατμόσφαιρα που επικρατούσε έξω από το γήπεδο, είμαι σίγουρος ότι κάπως έτσι θα σκέφτηκαν όλοι οι Έλληνες που βρέθηκαν εκείνο το βράδυ στο γήπεδο “Stamford Bridge”, ότι ήρθαν να παρακολουθήσουν μια γιορτή του ποδοσφαίρου! Έξω ακριβώς από την μπουτίκ συναντάμε τον Σωτήρη και τον Παναγιώτη που αν και Έλληνες αποδεικνύονται Αγγλοι στα ραντεβού τους.

Σαστισμένοι ακόμα από το πολιτισμικό σοκ, αποφασίζουμε να μπούμε στο γήπεδο. Περνάμε γρήγορα από τον έλεγχο των εισιτηρίων και εξαφανίζονται και οι τελευταίες υπόνοιες που είχαμε, ότι τάχα δεν θα περάσουμε λόγω του ότι είμαστε Έλληνες πολίτες και δεν θα μας επιτρεπόταν η είσοδος σε θύρα που κάθονται Αγγλοι. 2 πατώματα πιο πάνω, πίνουμε μπύρα σε μεγάλα ποτήρια στο VIP Bar, διαψεύδοντας πανηγυρικά το σενάριο για διενέργεια αλκοτέστ στους φιλάθλους του αγώνα.

Μισή ώρα πριν την έναρξη του αγώνα οι κερκίδες του γηπέδου έχουν σχεδόν γεμίσει. Έλληνες και Αγγλοι φίλαθλοι δίπλα δίπλα, τραγουδούν, χειροκροτούν, πανηγυρίζουν για τις ομάδες τους. Συχνά πυκνά τους βλέπεις να συζητάνε μεταξύ τους και να δίνουν τα προγνωστικά τους για τον αγώνα. Δευτερόλεπτα πριν την έναρξη του αγώνα, τα φλάς αστράφτουν και το γήπεδο σείεται από τους ύμνους των 2 ομάδων.

...

Δεν έχω περάσει ποτέ ξανά, τόσο όμορφα στο γήπεδο! Αν και ο αγώνας πήγε στραβά από την αρχή, η εμπειρία που έζησα μέσα στους ´Αγγλους φιλάθλους θα μου μείνει για πάντα αξέχαστη. Μισή ώρα μετά το τέλος του αγώνα, η παρέα μας έχει τρυπώσει μέσα σε μια κλασική Εγγλέζικη Pub, 2 μόλις τετράγωνα μακριά από το γήπεδο. Γύρω μας Αγγλοι φίλαθλοι κάθε ηλικίας, πίνουν μαζί μας μπύρα, συζητάμε για τον αγώνα, βγάζουμε όλοι μαζί αναμνηστικές φωτογραφίες και ανταλλάσσουμε κασκόλ. Η ποδοσφαιρική τους παιδεία μπορεί εύκολα να κατανοηθεί, αρκεί να σκεφτεί κάποιος ποια είναι η πρώτη ερώτηση που κάνουν όταν σε γνωρίσουν:

“DID YOU ENJOY THE GAME????”

Ο ταξιτζής από το προηγούμενο βράδυ κάτι παραπάνω ήξερε, όταν μας έλεγε ότι η Τρίτη δεν είναι καλή βραδιά για clubbing. Αν και προτιμήσαμε να παραμείνουμε στο “Chelsea” παρά να κατέβουμε στο κέντρο, σε αντίθεση με την νύχτα της Τρίτης, η νύχτα της Τετάρτης μας προσέφερε αρκετές επιλογές διασκέδασης. Μετά την επιτακτική ανάγκη για φαγητό (σάντουιτς βάπτισα το τοστ που φάγαμε για ευνόητους λόγους), διασκεδάσαμε σε ένα από τα πολλά bar της περιοχής, αυτό που έκλεινε πιο αργά απ´ όλα!

Από τις 2.30 όταν και το bar έκλεισε μέχρι και τις 4.00 όπου φορτώσαμε τις βαλίτσες μας στο ταξί για το αεροδρόμιο, αναλωθήκαμε σε πάσης φύσεως εποικοδομητικές συζητήσεις περί Ελλάδας, Αγγλίας, πολιτισμού, ποδοσφαίρου και γενικότερης θεματολογίας. Αφού είχαμε εξαντλήσει όλα τα θέματα, αποφασίσαμε ότι στο αεροπλάνο θα σιωπήσουμε και θα διαλογιστούμε με τα μάτια κλειστά. Αυτός ήταν και ο λόγος που ανταλλάξαμε πάλι κουβέντα πάνω από το αεροδρόμιο Ελ. Βενιζέλος.

Διαβάζοντας τον επίλογο μιας ιστορίας, ο αναγνώστης υποσυνείδητα περιμένει να του επαναληφθούν τα σημεία που πρέπει να αποτυπωθούν στην μνήμη του. Αντί αυτού θα κλείσω την ιστορία με ένα ερώτημα που μου γεννήθηκε στην μόλις 1 μέρα που έζησα στο Λονδίνο: Πως είναι δυνατόν ένας λαός σαν τους Αγγλους που είναι τόσο ευγενικοί, φιλόξενοι, πολιτισμένοι και ευχάριστοι, να ζουν με κάποιες απίθανες "ανάποδες" εμμονές και να λαμβάνουν κάποιες αποφάσεις που τους αποστασιοποιούν από τον υπόλοιπο κόσμο?

Προσθήκη νέου σχολίου

Filtered HTML

  • Διευθύνσεις ιστού και e-mail μετατρέπονται αυτόματα σε παραπομπές.
  • Επιτρεπόμενες ετικέτες HTML: <a> <em> <strong> <cite> <blockquote> <code> <ul> <ol> <li> <dl> <dt> <dd><pre> <img>
  • Αυτόματες αλλαγές γραμμών και παραγράφων.

Plain text

  • Δεν επιτρέπονται ετικέτες HTML.
  • Διευθύνσεις ιστού και e-mail μετατρέπονται αυτόματα σε παραπομπές.
  • Αυτόματες αλλαγές γραμμών και παραγράφων.

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΑΡΘΡΑ

Print-Photos-Online.com - Newsletter #159

Για 24 ώρες ακόμα | -20% Σε όλες τις Κούπες | Σχεδίασε την Δική σου Τώρα!

Read more...

Φωτογραφίες για μνήματα

Φωτογραφίες για μνήματα - Εκτύπωση φωτογραφίας σε πορσελάνη

Read more...

Άλμπουμ φωτογραφιών

Άλμπουμ φωτογραφιών για όλα τα γούστα!

Read more...

Εκτύπωση φωτογραφίας

Εκτύπωση φωτογραφιών από το Print-Photos-Online.com

Read more...

Print-Photos-Online.com - Newsletter #158

Μόνο για λίγο | -20% Σε όλες τις Κούπες | Σχεδίασε την Δική σου Τώρα!

Read more...

Print-Photos-Online.com - Newsletter #157

Μόνο για 48 ώρες ακόμα | Έκπτωση 20% σε όλα τα Ψηφιακά Άλμπουμ | Πρόλαβε την προσφορά!

Read more...

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ ΜΑΖΙ ΜΑΣ

  • www.print-photos-online.com
  • ΑΛΦΑ ΚΟΛΟΡ Α.Ε
          Ηρούς 29
          Κολωνός
          Αθήνα
          104 - 42
  • 210 - 7219413
  • info@print-photos-online.com
  • Ωράριο λειτουργίας
  • τηλεφωνικής υποστήριξης:
  • Από Δευτέρα έως Παρασκευή
  • Από τις 08:00 έως τις 18:00 

ΕΓΓΡΑΦΕΙΤΕ ΣΤΟ NEWSLETTER

ΒΡΕΙΤΕ ΜΑΣ ΣΤΟ ΧΑΡΤΗ